Unpredictable Consistency

Yıllardır renksiz bir oyunun içindeyim ve renksizlik bu oyunun en zevkli kısmı. Yıllardır bir gölgenin peşindeyim ve karanlık bu gölgenin en güzel kısmı. Yıllardır hiç kimsenin hiçbir zaman bilmediği mektuplar beklemekteyim ve hiç kimsenin hiçbir zaman bilmemesi bu bekleyişin en kutsal kısmı. Yıllardır perdenin ardında, ve içimdeki savaşta, güçlüyüm aslında ve keşke bilsen…Belki de her gün dinlediğin o müzikli kelimeler keşke bende anlam bulsa… Oysa ki rahatça hoyratça unufakettin nevarsa…Ve sana kızamayışım yıllardır, keşke anlam bulsa…Keşke çok geç olmasa… Bu duyduğun içimdeki kırık cam sesleri, sahi, duymuyor musun onları? Bildiklerim var ve bilmediğim şeyler… Bir mavilik var ve karanlık her yer…Düşüşüm kayıtsızca...

Ve sevinişim yaşadıklarına… Ve evrim geçirişim yıllarla…

Egonu besleyecek gözyaşları istiyor musun hala…Hala sağ elini yumruk gibi kapadın mı içinde o notla? Hala kalbini yumruk gibi kapadın mı içinde o acıyla? Hala mucizeler var mı senin de hayatında? Telefonun öbür tarafındaki kadın adaşım olabilir mi gene, o şarkı çalarken radyoda ? Oysa sen, ruhumu hoyratça unufak ettin nasılsa…

Gecenin bir yarısı, ansızın, bir şekilde, odamdan içeri girebiliyorsan eğer, başımı döndürebiliyorsa cümleler, renkler, renksizlikler, dönen şeyler, o zaman buna değer. Sevgiler…