Kısa kısa...

İnsanın işini sevmesi kadar önemli ne var bilmiyorum. Herhalde sevgilisini sevmesi. Ama işte, onu bilmiyorum.

Geçen hafta gidiyodum. İlk kez serum yedim. Bizimkileri üzdüm. Neyse...

Olumlu düşünce konusunda çok yol katettim. Çok. Ruh sağlığımı kazanmak konusunda oldukça başarılıyım.

Üretmeye başlamış olmam, bunda yardımcı oldu elbet. Bir de Tanrılar Okulu.

Çok sakinledim. Kavgalarımı durdurdum. En önemlisi, NİYE sorusundan kurtuldum. Kadere inanmaya başladım. Bıraktım. Hayata bıraktım. Oh, hafifledim. Tüy gibiyim...

Ayça'yı çok seviyorum. Bir de İrem'i. Biri kardeşim biri ablam sanki. İyi ki varlar da hayat güzelleşiyor.

M diye biri var. Şeker. Öyle işte :)

İzmir'i çok özledim. Şubat'ta yeniden sınava girebilecek miyim? Umudumu yitirdim mi?

Beni okuyun anacım. Beyazperde'den. Şimdi link verip de abartmiyim :)

Facebook iftiharla sunar: herkes herkesi tanıyo. Şöyle ama mesela, x kişisinin arkadaş listesindeki y kişisi, benim arkadaşım olan z kişisinin eski sevgilisinin kuzeni çıkıyo, bu kuzen aynı zamanda da benim listemdeki a , be ve ce kişilerini tanıyo ama bu x kişisi, a, be ve ce kişileri birbirlerinden o kadar alakasız ki yani bu kadar olur. Bu sadece bir örnekti, daha neler var.