deftere çiziktirmişim....

aslında bazen, tanrının ne kadar da çok benimle olduğunu farkedip korkuyorum. bazen tanrının ne kadar da çok oyunlarıma karşılık verdiğini, benimle birlikte bu oyunlarda yer alıp buna zaman ayırdığını farkedip utanıyorum.

kocaman dünyada sen ve dertlerin kum zerresi kadar önemsiz lafına inat, çok önemli olduğuma inanmaya yetecek kadar delil yakalıyorum. ve o zaman farkediyorum, herkes kendi ömrünün tanrısıdır. farkediyorum ki tanrı denen güç, içimizdedir. anlıyorum, anlamalıyım ki, o güç sen ne yaratırsan, ne görmek istersen sana onunla cevap veriyor. bunu görmek istememek bazen işe geliyor. hatta çoğunlukla...

böyle bir güce sahip olduğuna inanmak olağanüstü bir durumken, bu gücü reddedip, olaylar benim dışımda gelişiyor, bazı şeyler ben ne yaparsam yapayım değişmiyor'a inanmak çok daha kolay geliyor... o gücü başkasına devredip o ne derse o olsun, sen de bu senaryoda rolünü kabullenmiş bir aktör ol istiyorsun çoğu zaman. halbuki yönetmenin sen olduğu bir filmde, dekor, sahne, kostüm, ışık, oyunculuklar, hepsi senin eserin... bu sorumluluğu kabul etmek sana kocaman bir paket hediye sunacak aslında... işine gelirse...