-YALNIZCA AY-

Sen piyano çalıyordun. Sen yalnızca piyano çalıyordun... Sen seslerle oynuyor, notalarla sevişiyordun. Sen uzun cümleler yaratıyordun sol anahtarıyla başlayan. Acıyı yaratıyor, şarkısını söylüyordun. Mutluluğu yaratıyor, şiirini okuyordun...

Sen bir tiyatrocuydun. Sen sadece bir oyuncuydun... Sen kelimeleri mimiklerle birleştiriyordun, sen rollere soyunuyor, tiplemelerle birleşiyordun, sonra bir dünya yaratıyordun, içine her türlü rengi katıyor, renk cümbüşleri yapıyordun.

Sen dansediyordun. Yalnızca dans... Usul usul dönüyor, müziğin içinde kendini kaybediyor, korkusuzca savruluyordun... Sen uçuyordun. Sen kanatlar yaratıyordun. Yukarıdan görüyordun her doğruyu ve her yanlışı... Sen zariftin, dönüyor dolaşıyor, aynı yere konuyordun.

Sen bir gezgindin. Her yeri keşfediyor, her insanı tanıyor, her öyküyü giyiniyordun. Herkesi sen sanıyor, herkes oluyordun...Herşey senindi, sen birçok şeydin...

Sen bir kelimeydin. Telafuzu zor, her dilde aynı, en çok kullanılan kelimeydin.... Cümleler istiyordun sen, yalnızlık değil! Tek başına bir şey ifade etmek istemiyordun. Dolanmak istiyordun dillere, bunu da başarıyordun.

Sen bir canlıydın... Yalnızca bir canlı...Nefes boşuna alınmaz diye düşünüyordun. Her nefesi yaşıyor, her gözyaşını hissediyordun. Gülüşler yaratıyordun, sırf sana ait olan...

Sen bir ışıktın. Hiç de parlak değil... Yalnızca bir ışık... Kendi kendine, kendi başına, yansımasız, iddiasız, ama karanlık değildin en azından, ışıktın sen...

Sen bir aynaydın. Dünya senden görünüyordu ama sen yanıltıcıydın. Dünya bir lunaparktı ve sen de o yalan ayna! Hep huzuru gösteriyordun, sana bakan karanlıkken... Oysa hiç huzur yoktu içinde. Sana bakıyordum, yalanı görüyordum.

Sen, aya bakıyordun. Sadece bakıyordun ve ben seni seyrediyordum. Sırf seni...Ve anlattım işte seni...Yalnızca o gece düşündüm bunları... Sen aya bakarken...

Sen benim seni anlamamı ve anlatmamı bekliyordun. Ama sadece aya bakıyordun

1997